Zostawanie samemu to umiejętność, której psy muszą uczyć się stopniowo. Dobrze poprowadzona nauka sprawia, że większość psów potrafi spokojnie odpoczywać przez kilka godzin.
Zacznij od sekund, nie godzin: wyjdź za drzwi, wróć zanim pies zareaguje, i powtarzaj. Wydłużaj czas powoli i różnicuj go, aby pies nigdy nie nauczył się, że drzwi zawsze oznaczają długą nieobecność.
Przed wyjściem zapewnij psu ruch i możliwość załatwienia się, zostaw coś do żucia, a wyjścia i powroty traktuj bez emocji. Noszone ubranie z Twoim zapachem i spokojne miejsce do odpoczynku pomagają wielu psom.
Zniszczone framugi, nieustanne wycie, ślinienie się lub załatwianie się w domu wyłącznie pod nieobecność opiekuna wskazują na lęk separacyjny. Nagraj psa podczas swojej nieobecności i skontaktuj się z wykwalifikowanym trenerem lub weterynarzem behawiorystą — lęk wymaga planu, nie kary.
Poprawna odpowiedź: Panika, niszczenie lub nieustanne szczekanie po zostaniu samemu
Panika, niszczenie, załatwianie się w domu lub ciągłe wokalizowanie w samotności wskazują na lęk separacyjny, nie na złośliwość.
Poprawna odpowiedź: Stopniowo, zaczynając od bardzo krótkich nieobecności
Krótkie, stopniowo wydłużane nieobecności połączone ze spokojnymi, pozytywnymi skojarzeniami budują pewność siebie z czasem.
Poprawna odpowiedź: Spokojnie i bez dramatyzowania
Spokojne, rzeczowe wyjścia i powroty utrzymują niskie pobudzenie i sprawiają, że wychodzenie przestaje być wielkim wydarzeniem.
Poprawna odpowiedź: Poszukać pomocy weterynarza lub wykwalifikowanego behawiorysty
Prawdziwy lęk separacyjny to problem dobrostanu; weterynarz lub certyfikowany behawiorysta ułoży plan terapii, czasem z lekami.
Pełna biblioteka artykułów — i wiele więcej — czeka w aplikacji DogCompanion.
Pobierz z App Store